***************************  

از تو ای عشق دراین دل چه شررها دارم                     یادگار است و چه شب ها و سحرها دارم

با تو ای راهزن دل چه سفرها دارم                             گر چه از خود خبرم نیست خبرها دارم

تو مرا واله و عاشق و رسوا کردی                            تو مرا غافل از اندیشه فردا کردی

آری ای عشق تو بودی که فریبم دادی                          دل سودا زده ام را به حبیبم دادی

بوسه ها از لب یارم به رقیبم دادی                              داروی کشتن من یاد طبیبم دادی

ورنه این قدر مهم جور وجفا یاد نداشت                        هیچ شیرین سر خونریزی فرهاد نداشت

غم تو در بردن دل همره و همکار تو بود                     جدایی، دمی زتو و عشوه مددکار تو بود

وصل و هجران سبب گرمی بازار تو بود                     راست می گویم که دل دیوانه گرفتار تو بود

گر چه ای عشق شکایت زتو چندان دارم                      که به عمری نتوان همه را بشمرد

گرچه از نرگس او ساخته ای بیمارم                           گرچه آن زلف، زده گره هایی در کارم

باز هم گرم از این آتش جانسوز توأم                           سرخوش از آه و غم شب و روز توأم

باز اگر بوی شرابی ست زمیخانه توست                      باز اگر زنده جانی ست ز افسانه تو

باز اگر آب حیاتی ست زپیمانه توست                           باز عاقل کسی ست که دیوانه توست

شکوه ات بیجاست مرا کشتی و جانم دادی                    آنچه از بخت طمع داشتم آنم دادی

من ندیدم سخنی خوشتر از افسانه تو                           عاقل آن بیهوده می خندند بر دیوانه تو

نقد جان گر چه بود قیمت پیمانه تو                              آه از آن دل که نشد مست زمیخانه تو

کاش دائم دل ما از تو بلرزد ای عشق                          آن دل که از تو نلرزد به چه ارزد ای عشق